Úff, sjórinn hefur svo sem verið kaldari, og það var reyndar þurrt, en sjaldan eða aldrei hefur verið jafn skítkalt og núna á sunnudaginn var. Næðandi vindurinn læsti sig inn í hvert bein, sandurinn smaug út um allt og maður þurfti að finna næsta grjóthnullung og setja ofan á spjarirnar svo þær fykju ekki á haf út. Síðan stukkum við þrír út í, Guðni, Bjössi og Paul, og nánast um leið upp úr aftur. Þetta hefur verið svona hálf mínúta í mesta lagi og hálfri mínútu of mikið, fannst okkur fyrst eftir þetta helv… rugl. En svo hvarf það nú allt í heita pottinum eins og venjulega. En hvort við förum aftur næstu helgi, eða bíðum aðeins, það er önnur spurning…

Þar sem að sjóbaðsferðir ráðast að nokkru leiti af veðri og sjólagi þá munum við reyna að tilkynna tímasetningu á helgarsjóbaði með smá fyrirvara. Við reynum yfirleitt að mæta á sunnudögum kl 11:00 en ef svo hittir á að það sé of mikil fjara þá getur verið tímasetningin breytist aðeins. Það er því um að gera að fylgjast með hérna á heimasíðunni ef þig langar til að mæta.

Sunnudagur 30. mars

Tími: 11:00
Veður: Búast má við björtu veðri, hita um frostmark og smá vindi.

“Oh, how it hurts”, is what the heading says. Today’s famous five consisted of Bjössi, Guðni, Paul, Bergþór and Finland’s finest, Taru who was not going to have it said about her that she shirked from swimming twice in a row. So in we all went, on a cold and windy Sunday afternoon. The snowflakes quickly covered our clothes as we tried to stay at least a minute in the sea which measured about one degree, if our trusted Einar is to be believed. God, it was cold, but the worst part was really putting the clothes on, as the wind blew and snow was all over. Fingers were numb, toes were numb-numb and other small bodyparts were numb-numb-numb.

We all drove back in Bjössi’s car, after he had finally managed to find the carkeys with his numb fingers, and when he looked at the three of us in the backseat, Guðni, Bergþór and Paul, he could not but laugh: There we were, shivering like hell, with watery drops hanging from our noses, miserable expressions and mumbling something like “fuck it was cold”, “god, my fingers hurt” and “oh no, the feeling is coming back in the toes, and it HURTS”.

As usual, the heiti potturinn saved us all and next Sunday we will have forgotten the pain (or the Sunday after that…)